Na de Eend-bestel volgde een nieuwe auto. In 1976 zag mijn vrouw een Mini Pick-up en was meteen smoor verliefd. Het was een zeldzame auto, want in Nederland zijn er maar een stuk of tien van verkocht.
















Deze Mini Pick-up was natuurlijk een simpele auto, zo zat er bijvoorbeeld zelfs geen temperatuurmeter in, zodat we op de eerste de beste lange rit al met een kokende radiateur langs de kant van de weg kwamen te staan. Daarna kocht ik gelijk een temperatuurmeter, maar toch bleef oververhitting een probleem van deze auto. Tegelijk met de temperatuurmeter kwam er ook een houten dashboard in en voor verdere verfraaiing zorgde het stuur en de wieldoppen van een Mini Clubman. Deze auto heeft een groot aantal jaren dienst gedaan en werd voor alles en nog wat gebruikt.


















Op de beugels van de huif over de laadbak had ik speciale steunen gelast waarop de surfplank vervoerd kon worden. Jammer genoeg roestte de Mini wel behoorlijk en na een lekkage van de accu, die achter de rechter voorstoel stond, begon ook de bodem door te roesten. Op een winterochtend gleed ik met de Pick-up van de weg af. Ik ging achterstevoren door de middenberm en kwam tot stilstand in de berm aan de overkant van de snelweg. Gelukkig waren er op dat tijdstip geen tegenliggers, anders had het er slecht voor mij uitgezien. Het was geen beste manoeuvre voor de Pick-up. Uiterlijk was er niets te zien, maar bij het rijden bleek de auto als een dronken eend over de weg te gaan. Beide subframes waren door de klap zo krom als een hoepel geworden. De Pick-up heeft nog even bij ons voor de deur gestaan, maar uiteindelijk zat er niets anders op dan hem naar de sloop te brengen.