Begin 1972 zagen mijn vrouw en ik een leuke Fiat Topolino van het bouwjaar 1949. De eigenaresse ging scheiden van haar echtgenoot, maar omdat hij de Toop altijd onderhield, bood zij ons haar Topolino te koop aan. De Toop werd afgeleverd met een paar vuilniszakken vol met “reserve-onderdelen”.
      

















Voor mijn vrouw was de Topolino geen makkelijke auto om mee te rijden. Zeker als je net je rijbewijs hebt gehaald, valt doubleclutchen niet mee, zodat in het drukke verkeer haar rijvaardigheid danig op de proef werd gesteld. Daarnaast was de auto ook technisch niet honderd procent, om het zachtjes uit te drukken. Niet alleen ging de rechter koplamp pas branden als je een klap op het spatbord gaf, ook de enorme speling in het stuur was een verschrikking. De trommelremmen begonnen, naarmate ze warmer werden, steeds slechter te werken. Het was zaak zo weinig mogelijk te remmen. Gelukkig zat ik achter het stuur toen plotseling de remmen weigerden. Ik kon de Toop tegen de stoeprand tot stilstand brengen. Daarna heb ik de remmen gereviseerd, dat wil zeggen, voor zover dat mogelijk was, want nergens waren onderdelen te koop. Pas na lang zoeken kreeg ik de juiste maat ontluchtingsnippels te pakken.

Toch was het leuk rijden in de Topolino. Mensen begonnen spontaan te zwaaien als je voorbij reed. Op een keer werd mijn vrouw aangehouden door een agent die wilde controleren of ze wel echt een rijbewijs bezat. Heel aardig informeerde hij of het verstandig van hem zou zijn de conditie van de auto te testen. Toen ze opmerkte dat dit voor haar problemen op zou leveren, mocht ze zonder meer doorrijden.

Helaas was niet iedereen was zo meelevend. Toen ik in 1974 deel I en II op het postkantoor bracht om het zojuist geïntroduceerde deel III te verkrijgen, werd prompt het linnen kentekenbewijs in beslag genomen door een overijverige ambtenaar onder het mom dat een linnen kentekenbewijs inmiddels ongeldig geworden was. Met veel moeite en praten heb ik het kenteken weer terug gekregen.

Wat later volgde een aanrijding, waarbij de koplamp kapot ging en het voorspatbord krom raakte. Ik bracht hem met een geleende Bedford vrachtwagen naar een stallingplek. De shovel die op de foto voor de vrachtwagen staat, had een duidelijke functie, want net toen ik wilde vertrekken, startte de Bedford niet meer en moest worden aangetrokken.
















Die stallingsplek was op een boerderij waar de Toop lang heeft gestaan en in de loop der jaren langzaam onder een berg hooi verdween, zodat we hem later letterlijk moesten “uitgraven”. Behalve dat een grondige schoonmaakbeurt noodzakelijk was, had Toopie niet onder de opslag geleden.


























Nadat de schade aan mijn MGA hersteld was, kon ik - in 1981 - aan de restauratie van de Toop beginnen. Als eerste heb ik de carburateur en het luchtfilter van Toopie opgeknapt en de motor weer aan de praat gekregen.
De volgende stap was het demonteren van de carrosserie. Het chassis bleek aan de linker achterzijde doorgeroest. Dat heb ik laten lassen en stralen. Het chassis is tegen roest beschermd met “on-rust”, een roestwerend middel dat niet meer verkrijgbaar is.
Er zijn diverse redenen waarom de restauratie nooit is voltooid. Een druk bestaan, een MGA die de nodige aandacht vroeg en later onze plannen huis en haard te verkopen om lange buitenlandse reizen te gaan maken. In 1988 besloten we om Toopie te verkopen.